Algonquin park en onze uitdagende wandeling

We hebben redelijk goed geslapen al werden we rond half 3 s’nachts wreed wakker gebeld door Nellie uit Holland die niet wist dat we al in Canada waren, dus ook niet van de 6 uur tijdsverschil. Vanmorgen lekker rustig aan gedaan , ontbijtje in de kamer en rond half 11 richting Huntsville, even langs de goodwill store, boek en leuke ketting gekocht en toen op weg naar Algonquin park. Het was aardig fris, 14 graden dus airco in auto was niet nodig. Via de autoweg 60 rijd je zo door naar het park maar we moesten eerst nog een dagpas kopen bij de westingang. We hadden besloten dat we de Hemlock Bluff trail zouden gaan lopen, slechts 3,5 km en volgens de beschrijving een gemiddelde wandeling. Al met al bleken we 280 meter te stijgen over een pad vol met enorme boomwortels, rotsblokken en veel modder, een echte uitdaging dus. De natuur was prachtig en de vergezichten adembenemend maar na anderhalf uur waren we eigenlijk al uitgeput. De enige andere hikers waren 2 jonge meiden die bovenop rotsen klommen en daar TikTok filmpjes opnamen , ons gewoon weer inhaalden en die we daarna nooit meer gezien hebben. Heel blij waren we ook met de anti muggenspray die we gisteren gekocht hadden op aanraden van neef Mike want er vlogen daar heel wat van die krengen rond. Volgens de beschrijving van de trail zouden we daar Moose en bevers kunnen spotten maar helaas … we hebben er geen gezien. Ook de vele zwarte beren die leven in het Algonquin park lieten zich niet zien. Toen we bijna 2 uur hadden gelopen en bijna de moed opgaven hoorden we de auto’s langs highway 60 rijden en bleken we bijna op het eindpunt te zijn. Volgens mijn stappenteller hadden we ruim 5 km gelopen dus hoe ze nou aan die 3,5 km zijn gekomen, Joost mag het weten!  Volgens de recensies waren inderdaad de meningen verschillend en waren wij niet de enigen die met de tong op onze schoenen het eindpunt haalden. Na lekker onze lunch opgegeten te hebben en ieder een fles water waren we weer helemaal de oude en best trots op onze prestatie maar volgende keer gaan we voor de “easy hike “ ! Eenmaal uitgerust zijn we doorgereden naar het Visitors Centre aan de andere kant van het park om een kopje koffie te halen en het uitzicht daar te bewonderen en mijn moeder te facetimen want anders zou zij al in bed liggen in Holland. Lastig hoor dat tijdsverschil. 
Om 17.00 uur waren we weer terug in de Huntsville Inn . Even gerust en om 18.30 uur zijn we naar het familierestaurant gegaan om een hapje te eten. We werden als vaste gasten verwelkomd al was het een stuk drukker dan gisterenavond. Lekker gegeten, pizza en lasagna en bij terugkomst bij het motel nog even lekker voor de deur in het zonnetje gezeten tot dat die onder ging. Al met al was het een heerlijke dag!